De werking van de regensensor is gebaseerd op een optisch principe. Een lichtdiode geeft licht af, en dit zo dat bij een droge ruit vrijwel al het licht op een lichtsensor weerkaatst wordt. Is de ruit besneeuwd of nat, dan verandert het reflectiegedrag: hoe meer sneeuw of water er zich op het oppervlak bevindt, des te minder licht er weerkaatst wordt. Bij de huidige regensensor wordt er infrarood licht gebruikt in plaats van het zichtbare licht dat tot dusver gebruikt werd. Daardoor kan de sensor in het zwarte gedeelte van de voorruit aangebracht worden en is hij niet zichtbaar van buitenaf.

Afhankelijk van de gemeten hoeveelheid sneeuw of regen regelt de sensor de snelheid van de wissers. Samen met elektronisch geregelde wissermechanismen kan de regeling van de wissersnelheid in intervalmodus traploos gebeuren. Bij sneeuwstorm of stortvloeden – zoals bij het inhalen van een vrachtwagen – schakelt het systeem meteen over naar de hoogste snelheid.

De regensensor biedt vandaag echter nog meer mogelijkheden. Zo kan hij bijvoorbeeld gebruikt worden om de ramen en het schuifdak automatisch te sluiten. Uitgerust met een extra lichtsensor kan hij zelfs de rijlichten regelen: hij wordt zonder enige ingreep van de chauffeur ingeschakeld in het duister of bij het inrijden van een tunnel.

Het is zelfs denkbaar om de signalen van de regensensor in de toekomst te gebruiken voor moderne verkeerstelematica, om de huidige weerstoestand op een bepaald weggedeelte te melden.