Om alle functies van deze website te kunnen gebruiken, hebt u cookies nodig. Gelieve cookies te activeren en uw browser te vernieuwen. Vervolgens verschijnt een dialoogvenster om cookies te beheren.

Deze website gebruikt cookies voor de functionaliteit, het comfort en de statistieken. U kunt deze instelling op elk ogenblik wijzigen door op “Instellingen wijzigen” te klikken. Indien u instemt met dit gebruik van cookies, klik dan op “Ik ga akkoord”. Onze privacypolicy

 

Bosch in Dubai

Bosch in Dubai

This Flash Video Player requires the Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Duizend-en-een-vracht

Uiterst nauwkeurige hijsinstallaties in de Perzische Golf

Zo werkt de techniek

“We heten Drydocks World, en dat bedoelen we ook”, zegt de Dubaise werfmanager Hamed Bin Lahej over de uitbreidingsplannen en de hefinstallaties …

"Volgens mij is de huidige ontwikkeling onomkeerbaar” – Interview met de Duitse consul-generaal in Dubai over de explosieve groei in het emiraat …

De specialisten van Bosch Rexroth hijsen in Dubai tonnen wegende schepen tot op de millimeter nauwkeurig uit de Perzische Golf – en dat in de moeilijkste omstandigheden. Speciale technologie biedt bescherming tegen zand, zout water en een hoge luchtvochtigheid; uiterst nauwkeurige aandrijfmotoren verdelen de schepen over meer dan 40 ligplaatsen. Hier leest u alles over het aan land brengen van de oceaanreuzen in het emiraat van de toekomst, vol met superlatieven...

Lift voor vrachtschepen – in de zinderende hitte


Dubai. Waar kan ik in hemelsnaam eventjes een schip van 6.000 ton lenen? Peter Ballemans belt nu al dagen rond. “Alles dat ook maar enigszins blijft drijven, is gereserveerd.” Dat is niet verwonderlijk, in een havenstad die met bouwwerven bezaaid is, waar naar verluidt een vierde van alle beschikbare kranen ter wereld staat en waar de 70 km lange kustlijn oneindig veel langer is geworden door de reusachtige opgespoten eilanden. Waar anders dan in Dubai?

En midden in deze miljoenenstad aan de Perzische Golf staat Nederlander Peter Ballemans, ingenieur bij Bosch Rexroth, met zijn gsm tegen het oor. Hij probeert boven het geraas van het verkeer uit zijn gesprekspartner duidelijk te maken dat hij dringend een schip nodig heeft. Vorm en grootte zijn niet belangrijk, het is maar voor een paar dagen.

Een beetje verderop, in een stoffige bouwkeet op een kunstmatig opgespoten schiereiland, buigt Frans van der Krabben, een collega en landgenoot van Ballemans, zich over enkele technische plannen. Tegen de deur hangt een bordje: “Rexroth. Bosch Groep.” De airco is afgedicht met plakband en zoemt en ratelt. Zelfs in de winter vecht ze dapper tegen de Arabische hitte. In een hoek ligt een hoop waterflessen, door de kieren waait fijn zand over de afgelopen vloer, buiten weerklinken bonkende hamers, krijsende zagen en het doffe gedreun van staal tegen staal.

Frans van der Krabben – bruingebrand, vriendelijk en met een handdruk die een verleden bij de koopvaardij verraadt – is het lawaai al lang gewoon. De bron van het lawaai bevindt zich enkele meters verderop. Twaalf zeeschepen tekenen zich af tegen de heldere, blauwe lucht, zij aan zij op metalen rails, nu en dan verlicht door lasvlammen en wegspringende vonken. Ballemans, Van der Krabben en heel wat andere medewerkers van Bosch Rexroth hebben hard gewerkt om deze schepen hier op een veilige manier aan land te krijgen om ze te kunnen repareren.

In minder dan anderhalf jaar tijd hebben de Nederlandse specialisten hier de grootste hijsinstallatie voor schepen uit de streek gebouwd – en dat in enorm zware omstandigheden. “In de zomer wordt het hier soms 50 graden heet”, vertelt salesmanager Hans van Herwerden, “een echte uitdaging voor onze medewerkers en het materiaal.” Er was een speciaal ontwerp nodig om de gevoelige installatie te beschermen tegen hitte, zand, zout water en luchtvochtigheid.

Maar het was de moeite waard: “Deze installatie is voor ons van strategisch belang, een prachtige referentie.” Van Herwerden staat op het dak van het uit vier verdiepingen bestaande controlegebouw en kijkt uit over een enorme, zanderige betonvlakte, doortrokken met rails. Een uitgestrekt gebied waarin zelfs grote kranen eruitzien alsof ze recht uit een modelbouwdoos komen.

Hij kijkt naar de grootste bouwwerf ter wereld, ongeveer twee vierkante kilometer groot en in duizend-en-een-nacht, of nauwelijks drie jaar tijd, ontstaan uit 32 miljoen kubieke meter zand in het warme water van de Arabische Golf: Dubai Maritime City. Dit wordt binnenkort de woon- en werkplaats voor 100.000 mensen, “een uniek competentiecentrum in de wereld van de zeevaart, een wonderlijk samengaan van handel en zee”, aldus Nawfal Al-Jourani, hoofd marketing van het project. En langs een met beton bedekte inham bevindt zich de hefinstallatie voor schepen: een railsysteem, twee grote bekkens, het ene 90 meter, het andere 130 meter lang.

“Toen we ons kandidaat stelden voor de opdracht, was hier alleen maar water. Er was nog geen land opgespoten”, herinnert Van Herwerden zich. Dat hij vandaag, bijna twee jaar later, hier zou staan en het voltooide project tevreden zou kunnen bekijken, had hij toen nooit gedacht. Want Bosch Rexroth was natuurlijk niet het enige bedrijf dat een voorstel had ingediend bij de opdrachtgevers in de Verenigde Arabische Emiraten.

Lees in het volgende deel hoe de grote opdracht met geduld en vakkennis werd binnengehaald, hoe men zich ondanks de brandende woestijnzon op een skipiste kan ontspannen en of Peter Ballemans eindelijk een schip vindt...

“Het is ongelooflijk hoe snel alles hier gaat”


“Zonder vertrouwen lukt hier niets.” Hans van Herwerden weet ondertussen precies hoe men op het Arabische schiereiland succesvol zaken kan doen. “Open en eerlijk zijn en op lange termijn denken zijn het belangrijkst”, zegt de Nederlandse ingenieur, die bij Bosch Rexroth verantwoordelijk is voor de verkoop van hefinstallaties voor schepen. Samen met zijn collega Peter Ballemans reisde hij meermaals naar de werf van Jadaf in Dubai voor overleg met Indiase advocaten en Arabische managers van het bedrijf over de bouw van de hefinstallatie.

“Dat was niet eenvoudig”, herinnert Peter Ballemans zich. “Jadaf had eerst namelijk een voorkeur voor de offerte van de concurrentie.” Daarom nodigde men zaakvoerder Hamid Bin Lahej uit in Schotland, liet men hem daar een door Bosch Rexroth gebouwde hefinstallatie zien en de technische kant van de offerte bevestigen door scheepvaartdeskundige Lloyd’s. Uiteindelijk slaagden ze erin de order voor beide hefplatformen binnen te halen. Ook opdrachtgever Bin Lahej is nu overtuigd: “Daarmee kunnen we schepen tot 145 meter lang en 6.000 ton zwaar uit het water halen. Dit is meer dan het dubbele dan het vorige cijfer.”

Het kleinere platform voor schepen tot 3.000 ton is al operationeel sinds eind 2006, het grotere platform moet enkel nog getest worden. Daarvoor zit Ballemans nu in een taxi te telefoneren, op zoek naar een geschikt schip.

Hij heeft tijd genoeg, want het verkeer sleept zich even traag door Dubai als een uitgeputte kameel door de woestijn. In 2006 alleen al werden hier meer dan 210.000 voertuigen (met claxon!) ingeschreven. Het metronetwerk is nog in opbouw. Maar terug naar de taxi: “De motor draait 24 uur op 24,” zegt Anand Shankar. “Ik rij van vijf uur ’s namiddags tot vijf uur ’s morgens, dan neemt mijn collega het stuur van mij over.” Dan keert Shankar terug naar zijn kleine, gemeenschappelijke woning. De taxichauffeur uit Zuid-India is twee jaar geleden naar Dubai verhuisd en heeft sindsdien elke dag gewerkt. De 1,5 miljoen inwoners zijn, net als hij, voor het overgrote deel van buitenlandse origine en mannelijk. Slechts een vijfde van de bevolking in Dubai is staatsburger van de Verenigde Arabische Emiraten. Ongeveer een vierde van de inwoners zijn vrouwen.

Behalve het verkeer is het tempo in Dubai behoorlijk benauwend. “Het is ongelooflijk hoe snel alles hier gaat”, vertelt Ballemans. “Hier ontstaat een nieuw wereldcentrum.” En inderdaad: het hoogste gebouw, de meest luxueuze hotels, kilometerslange kunstmatige palmeilanden met duizenden villa's - de hele stad is één grote superlatief. Het ontwikkelingstempo is ongeëvenaard.

Nawfal Al-Jourani, de geniale PR-baas van Maritime City, verklaart de redenen achter de boom in de Golf: “Men heeft hier al snel begrepen dat de inkomsten uit de olie-industrie ooit eens zullen verdwijnen. We hebben het geld dus niet uitgegeven, maar geïnvesteerd.” Toch draait de economie van het kleine emiraat niet op geld uit de olie-industrie – “alleszins niet op eigen inkomsten”, benadrukt Johann-Adolf Cohausz, de Duitse consul-generaal in Dubai. “Veel investeringen zijn afkomstig uit Abu Dhabi en de buurlanden.” De eigen olie draagt slechts voor vijf percent bij aan de economische ontwikkeling.

Er lijken nochtans geen grenzen te zijn aan geld en wilskracht. Aan de rand van de stad, waar enkele jaren geleden nog woestijn lag, raast – uitzonderlijk – het verkeer over de Sheik-Zayed-Road met twaalf rijstroken, tussen de hoge wolkenkrabbers en voorbij enorme winkelcentra. Hier, in de Mall of the Emirates, kwam Hans van Herwerden zich tijdens de maandenlange, veeleisende onderhandelingen af en toe ontspannen. Maar niet door te winkelen. “Buiten is de hitte nauwelijks draaglijk, en binnen kan ik bij min 2 graden tussen vijf afdalingen kiezen – dat is waanzinnig”, zegt Van Herwerden. De grootste overdekte skipiste ter wereld maakt deel uit van de Mall: meer dan 22.000 vierkante meter sneeuw met een hoogteverschil tot 60 meter. Dit is de plaats bij uitstek voor wintersporters en mensen die even genoeg hebben van de woestijn. Een stoeltjeslift mag natuurlijk niet ontbreken.

De drang van Dubai naar records en topprestaties – Al-Jourani: “We willen alles altijd nog een beetje beter maken”. Dat was voor Van Herwerden en Ballemans een overtuigend argument tijdens de onderhandelingen. “We hebben toen gezegd: hier is alles state of the art, de hefinstallatie voor schepen moet dat dus ook zijn.” En nu moet de test aantonen of de Arabische opdrachtgever de specialisten van Bosch Rexroth ook voor het grotere platform terecht zijn vertrouwen heeft gegeven.

Lees in het volgende deel of de installatie gecertificeerd wordt, welke rol een tiende van een millimeter kan spelen en wat 21 Airbussen A 380 met een hefinstallatie voor schepen te maken hebben...

Tests en torens: topprestaties in het emiraat van de toekomst


Anand Shankar stuurt de Toyota-taxi in de richting van Maritime City, baant zich een weg door het bruisende oude stadsgedeelte van Dubai, stapvoets langs Indiase vrouwen in kleurrijke sari’s, Arabieren in traditionele, hagelwitte dischdascha’s, in zwart gehulde vrouwen en Pakistaanse handelaars in lange kaftans. Op de achterbank zit Peter Ballemans, ingenieur bij Bosch Rexroth. Hij kijkt naar de talloze kleine winkeltjes en uithangborden, die in het Engels, Arabisch, Urdu, Tamil en Hindi klanten proberen te lokken, met daartussen Chinese en soms enkele cyrillische tekens.

Opeens rinkelt zijn gsm en heeft Ballemans geen oog meer voor de kruiden en stoffen in de uitstalramen. Ook niet voor de vele plakkaten, waarop woningen in de “Boris Becker Business Tower” te koop worden aangeboden. Het is een medewerker van de werf van Jadaf. Hij heeft eindelijk twee boten te pakken gekregen. Ze wegen weliswaar minder dan 6.000 ton, maar zijn zeker geschikt voor certificering door Lloyd’s. Eventueel waren – enkel ter vergelijking – 21 Airbussen A 380, die samen ongeveer 6.000 ton wegen, ook voldoende geweest…

Wanneer we Maritime City binnenrijden, controleren Indiase veiligheidsmensen Ballemans' papieren. Van daaruit gaat het door een wirwar van stoffige wegen langs bouwwerven naar de uitgestrekte vlakte van de hefinstallatie voor schepen. Een vrachtkraan rijdt het kleinste van beide bekkens in, onder de waterspiegel wacht een platform, met daarop een metalen transportwagen op rails. Een druk op een knop in de controletoren en de servomotoren komen huilend tot leven, een waarschuwingssignaal loeit en 14 lieren hijsen stalen frame, wagen en schip langzaam uit het water, 30 centimeter per minuut. Hoe hoger het schip stijgt, des te kleiner lijken de mensen aan de rand van het bekken.

Elke lier is berekend op een maximumgewicht van 375 ton; twee remmen, een in de motor, de andere rechtstreeks op de lier, zorgen voor de veiligheid. De aandrijving wordt aangestuurd door een ingenieus controlesysteem. “De maximale afwijking tussen twee lieren is minder dan een tiende millimeter”, legt Hans van Herwerden uit. “Dat is belangrijk om te voorkomen dat de schepen wegglijden.” De grootste precisie voor enorme lasten dus - het grootste van beide platformen heeft een eigengewicht van maar liefst 1.200 ton.

Enkele dagen later verschijnen de beloofde boten. De twee mastloze boten varen het grootste bekken binnen en meren aan. Dan drukt Raymond van Beek, ingenieur bij Bosch Rexroth, voor de eerste keer op de “Heave up” knop van de installatie voor 6.000 ton. Alles verloopt vlekkeloos en de installatie wordt vrijgegeven.

En zo walsen nu steeds meer reusachtige schuiten dreunend landinwaarts over het railsysteem, waar ze zich bij de tientallen reuzenschepen voegen, die al op hun ligplaatsen onderhouden worden.

Ver verwijderd van de werf, aan de horizon, doemen de wolkenkrabbers van Dubai op in de nevel. De Burj Dubai steekt er hoog bovenuit. Het is nog in opbouw en nu al het hoogste gebouw ter wereld. In totaal moet het 800 meter hoog worden. De specialisten van Bosch Rexroth pakken alweer hun koffers voor het volgende project en verlaten het Arabische futuristische land met zijn sprookjesachtige bouwprojecten en gedurfde toekomstfantasieën. Wat achterblijft, is alles behalve een fata morgana – het is de modernste hefinstallatie …