Om alle functies van deze website te kunnen gebruiken, hebt u cookies nodig. Gelieve cookies te activeren en uw browser te vernieuwen. Vervolgens verschijnt een dialoogvenster om cookies te beheren.

Deze website gebruikt cookies voor de functionaliteit, het comfort en de statistieken. U kunt deze instelling op elk ogenblik wijzigen door op “Instellingen wijzigen” te klikken. Indien u instemt met dit gebruik van cookies, klik dan op “Ik ga akkoord”. Onze privacypolicy

 

Verantwoordelijkheid wekt vertrouwen

Verantwoordelijkheid wekt vertrouwen

This Flash Video Player requires the Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

De geest van Robert Bosch – vandaag nog steeds een inspiratie voor het bedrijf.

 

Verantwoordelijkheid wekt vertrouwen

In 1921 verklaarde Robert Bosch: “Ik heb altijd gehandeld volgens het principe dat het beter is om geld te verliezen dan vertrouwen. De integriteit van mijn beloften, het geloof in de waarde van mijn producten en mijn woord van eer hadden voor mij altijd voorrang op kortstondig gewin.” Bijna 70 jaar na zijn dood blijft de persoonlijkheid van Robert Bosch het bedrijf inspireren. Als we verder kijken dan de onderneming en de stichting die hij oprichtte, blijft Robert Bosch een rolmodel voor anderen precies omdat hij niet perfect was, maar wel een sterk en bij momenten moeilijk karakter dat veel verering opriep, maar ook heel wat aanstoot.

De manier waarop hij leefde, ook privé, de ervaring die zijn denken vormde, de economische en politieke uitdagen die hij moest aangaan – al deze zaken dragen bij tot het portret van een man met een vrijdenkende, kosmopolitische geest en diepgeworteld in zijn geboortestreek in het zuidwesten van Duitsland, een kampioen in technologie wiens hart niettegenstaande uitging naar de natuur, een politiek denker gekend voor zijn emotionele uitbarstingen, en bovenal een vaderfiguur en een model van behoedzaamheid.

Wie de oorsprong en de waarden van Bosch wil ontdekken, of wie de fascinatie die van de onderneming uitgaat beter wil begrijpen, hoeft niet verder te kijken dan naar Robert Bosch zelf. Hoewel hij een enthousiast technicus was en een gepassioneerd ondernemer, was hij toch het meest van al geïnteresseerd in mensen. Dat hij tot op de dag van vandaag met respect wordt bejegend, is vooral gebaseerd op het feit dat mensen wisten dat hij een visionair was, een scherp observator en iemand die zich hield aan zijn woord.

Kampioen in onderwijs

Toen Robert Bosch in het begin van de 20ste eeuw vocht voor onbeperkte toegang tot onderwijs, was hij zijn tijd vooruit. Voor hem ging onderwijs over meer dan alleen het leren van feiten – het draaide rond het maken van de juiste keuzes. Hij geloofde dat succes op lange termijn enkel mogelijk was, als de meerderheid van de leden van een maatschappij in de mogelijkheid verkeerden om de juiste keuze te maken. Daarom ondersteunde Robert Bosch het onderwijs ook buiten de grenzen van zijn onderneming; om zo veel mogelijk mensen toegang te geven tot een vorm van onderwijs.

Zo richtte hij bijvoorbeeld in 1916 de “Verein zur Förderung der Begabten” op (een vereniging voor de bevordering van begaafde kinderen) en zette hiervoor twee miljoen Duitse mark opzij om financiële steun te geven aan behoeftige maar getalenteerde jonge mensen, die aan de universiteit wilden studeren. De “Markel-stichting,” die hij overnam en leidde na de dood van zijn stichter, Dr. Karl Emil Markel, had een gelijkaardige functie.

In een tijd toen dit lang niet de norm was, verleende hij ook financiële steun aan twee universiteiten. Hij doneerde de genereuze som van één miljoen Duitse mark aan de faculteiten mechanica, elektriciteit en fysica van de Polytechnische Universiteit in Stuttgart. De Berliner Staatsbürgerschule (academie voor staatsburgers), gebaseerd op een gezamenlijk initiatief van Robert Bosch en zijn vriend Friedrich Naumann, werd opgericht op basis van het principe van het bevorderen van democratie en internationaal begrip. Tijdens de oorlog, in 1917, kocht Robert Bosch een gebouw aan de Kronprinzenufer in Berlijn om er de Duitse academie voor politiek op te richten. Het doel van dit instituut was het aanmoedigen van een liberaal gedachtegoed en het voorkomen van politiek extremisme in de toekomst.

Innemend werkgever

Al heel vroeg was Robert Bosch geïnteresseerd in factoren die de loyauteit van werknemers op lange termijn verhoogden en die elke dag opnieuw een inspiratiebron vormden voor motivatie. Daarom zorgde hij er vanaf het begin voor dat zijn bedrijf was uitgerust met materiaal van topniveau, en voorzien van een goede verlichting en verluchting. Zulke condities waren niet vanzelfsprekend aan het einde van de 19de eeuw. In 1906, bij de 20ste verjaardag van zijn bedrijf, was Robert Bosch de eerste werkgever in het toenmalige Koninkrijk Württemberg die de 8-urige werkdag invoerde. Het positieve economische voordeel van dit filantropisch gebaar, dat het pad effende voor een tweeploegenstelsel, was dat het productiviteitsniveau in belangrijke mate steeg.

Bosch toonde zijn waardering voor zijn medewerkers door hen nog andere voordelen te bieden. Deze omvatten een pensioen, een overlevingsprovisie voor nabestaanden en bedrijfsartsen. Een uitstekend voorbeeld is zijn “Jugendhilfe”-project (jeugdzorg), dat in 1938 werd gestart met als doel de ondersteuning van behoeftige en jonge werknemers die een uitmuntend talent toonden. Bovenal motiveerde Robert Bosch zijn medewerkers door hen een relatief hoog loon te betalen in ruil voor hard werk en inzet.

Robert Bosch was ook begaan met het verbeteren van de leefomstandigheden van zijn medeburgers. Hij overwon een heleboel obstakels en droeg vele miljoenen Duitse marken bij aan de opening van een nieuw ziekenhuis in Stuttgart, Duitsland, omstreeks 1940. Het ziekenhuis droeg niet alleen zijn naam, maar was ook erg sterk ontworpen volgens zijn ideeën. Zijn leven lang steunde Robert Bosch onderzoek naar en de beoefening van homeopathie, met als doel de kloof te dichten die in die tijd bestond in de gezondheidszorg.

Natuurminnende landbouwer

In zijn jeugd wilde Robert Bosch graag een natuurwetenschap studeren, zoals zoölogie, plantkunde of geologie. Op advies van zijn vader koos hij echter voor een stage in precisiemechanica. Niettegenstaande bleef hij zijn leven lang geïnteresseerd in fauna en flora. In 1912, vooraan in de 50, besloot Robert Bosch dat het tijd was voor een terugkeer naar de natuur. Hij kocht een uitgestrekt stuk land in Opper-Beieren en creëerde er een voorloper van de biologische landbouwbedrijven van vandaag.

Met een oppervlakte van 1700 hectare in het midden van een heidegebied ten zuiden van München, had Robert Bosch oorspronkelijk het plan opgevat om de venen droog te leggen en de turf te gebruiken voor industriële doeleinden. Toen dit opzet mislukte, besloot hij om in de plaats daarvan op het land een baanbrekend landbouwbedrijf op te zetten. Door zeven voordien onafhankelijke boerderijen samen te voegen, creëerde hij de "Boschhof"-boerderij.

Omdat grazen op het gevoelige heidegebied slechts beperkt mogelijk was, bouwde Robert Bosch er het grootste silocomplex van Europa voor de opslag van het nodige veevoeder. De Boschhof- boerderij werd al snel een modelbedrijf met een eigen melkerij, zes verkooppunten en werkgelegenheid voor 300 mensen. Ook op het vlak van de landbouw toonde Robert Bosch zijn pioniersgeest door gebruik te maken van ultramoderne machines en door te experimenteren met nieuwe methodes. Bovenal echter zette hij de eerste rudimentaire stappen in de richting van wat we vandaag kennen als biolandbouw. Hij creëerde bijvoorbeeld een omgeving die honderden vogels moest aantrekken, om voor een natuurlijke bestrijding van insecten te zorgen. De Boschhof-boerderij bestaat vandaag nog steeds – en getuigt van de liefde voor de natuur van zijn stichter.